มีใครบางคนบอกว่า . . .
ในความรัก ของคนสองคน สุดท้ายเวลาที่เลิกกัน
เราจะรู้ว่าใครคือผู้ให้และใครคือผู้รับ

ผู้ให้ คือ คนที่หยิบยื่นความเจ็บปวดให้อีกฝ่าย
จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม แต่เขาได้ให้มันไปแล้ว

ผู้รับ คือ คนที่ยอมรับความเจ็บปวดนั้นมา
โดยที่ไม่อยากได้มันเลยแม้แต่น้อย . . . แต่ก็ต้องรับมัน

ความหมายแบบนี้ ไม่มีใครอยากเป็นผู้รับแน่นอน
และบางคนคงไม่อยากจะเป็นผู้ให้เหมือนกัน . . .
เพราะกลัวว่าสักวันอาจจะเปลี่ยนมาเป็นผู้รับบ้าง

ใครคนนั้นบอกอีกว่า
บางสิ่งที่เขาหยิบยื่นให้ คนรับ . . . เต็มใจรับมันเสียด้วย
บางคนรับมันมา รู้ว่าหนัก วางมันลง เพราะกลัวเหนื่อย
บางคนรับมัน แบกไว้จนหนัก เหนื่อย ถึงวางมันลง
บางคน รู้ว่าหนัก กลับยิ่งแบก รับมันเพิ่ม มันยิ่งหนัก
ก็ยิ่งเหนื่อย แต่ไม่วางมันลง . . .

มันขึ้นอยู่กับว่าคนรับตั้งใจจะเก็บ จะแบกมันไว้กับตัวนานแค่ไหน
ความทุกข์ ความเสียใจ ความผิดหวัง ความเจ็บปวด
เราจะวางมันลง . . .
ครั้งเดียวทีเดียวเลย คงไม่ได้และไม่ง่าย

 . . . แต่เมื่อไร . . .
ที่รู้สึกว่าแบกมันไว้ จนหลังไหล่ลู่ล้า อ่อนแรงไปหมด
ขอแค่ค่อยๆ วางมันลงทีละนิด ทีละนิด
เท่าที่จะวางได้เป็นพอ

. . . . สักวัน . . .
มันจะเบาบาง ผ่อนคลายความหนักหน่วงนั้นเอง
ตามกาลเวลา...แม้อาจจะไม่มีวันหมด เลยก็ตาม

 . . . แต่ยังไง . . .
ก็ดีกว่าที่จะเก็บมันไว้แบบนั้น . . . ตลอดไป

ขอบคุณจริงๆ ที่เธอกลับมา
เธอทำให้หัวใจที่เหว่ว้า... กลับสดใส
ร่ายกายที่บอบช้ำ... แข็งแรงในทันใด
ทำให้ความรู้สึกดีๆ มากมาย... กลับคืน

รู้ไหม... ฉันยิ้มออกมาได้
หลังจากที่เจ็บจวนตาย... สะอึกสะอื้น
ร้องไห้ฟูมฟายกับดวงดาว... อยู่หลายคืน
ในวันนี้... ฉันลุกขึ้นยืน... พร้อมกับรอยยิ้มระรื่น... เพราะมีเธอ

โดยปกติ คนเรา . . . มีใจเดียว
แต่สามารถมอบความรัก . . . ให้ใครต่อใครได้หลายคน
แต่ละคน . . . ที่รัก . . . มักจะรักไม่เหมือนกัน

แต่ละคน . . . ก็มีหน้าที่ ความสำคัญ . . . แตกต่างกันไป
ขนาดเพื่อน . . . ที่ว่ามีได้หลายคน
กับบางคน . . . ยังคุยได้เฉพาะบางเรื่อง
สนิทมากกว่า น้อยกว่า . . . ยังรู้สึกได้

เช่นกัน . . . ทุกคนก็อยากมีที่ยืน . . .
ในพื้นที่หัวใจใครสักคนเพียงหนึ่งเดียว . . . ในหนึ่งหน้าที่ . . . ที่สำคัญ
ไม่มีใคร  . . . อยากให้ใครมาแบ่งเนื้อที่ให้มันเล็กลง
หรือมายืนแทนที่ . . . ที่เราอยู่ . . . สักเท่าไร

อย่าบอกว่า . . .รักใครเท่ากัน หรือเหมือนๆ กัน
คนเรา . . . ถ้าอะไรที่มีอยู่แล้ว . . . มักไม่แสวงเพิ่ม
แต่ . . .มักจะเสาะหาสิ่งใหม่ ที่คิดว่าขาด
เพื่อเติมเต็ม . . . สิ่งที่มีอยู่เท่านั้น
จนบางครั้ง . . . กลายเป็นคนไม่รู้จักพอ

ความรัก . . . ถ้ามันมีเจ้าของที่ . . . ของมันอยู่แล้ว
เก็บไว้ . . .ให้เขาคนนั้น
อย่า . . . เอาใครมาทำหน้าที่ซ้ำซ้อน. . .
กับใครอีกคนในใจเรา . . . ให้เหนื่อยเลย
เมื่อถึงเวลาต้องเลือกจริงๆ คนเจ็บไม่ได้มีแค่หนึ่ง
แต่เป็นสอง หรือสามเลยก็ได้ . . .

ฉันขี้เบื่อไปบ้าง... ฉันขอโทษ
เธออย่าโกรธเพราะฉันเป็นแบบนี้
                    ฉันขี้เบื่อ... แต่ใจรักอยู่ดี                      
แค่ขี้เบื่อบางทีขออภัย

ชอบประชดโดยการพูดเย็นชา
อย่าถือสาคนบ้าบอไม่เอาไหน
ไม่ต้องโกรธแค้นเคืองเรื่องอื่นใด
ไม่มีใครในใจ... นอกจากเธอ

เพียงแค่เบื่อที่ต้องพูดคำซ้ำซาก
มันพูดยากที่จะบอกเธอเสมอ
ถึงขี้เบื่อไปบ้างแต่ “รักเธอ”
แค่ไม่เจอหรือพูดคุยก็เหงาใจ

ความห่างไกล... ทำให้ใจจึงได้คิด
เหมือนสิ่งใดมาสะกิดให้หวั่นไหว
ว่าคิดถึงคนดีที่อยู่ไกล
ที่หัวใจร่ำไห้เมื่อไกลกัน

ความขี้เบื่อในใจเริ่มจางหาย
เพราะหัวใจของเธอที่ให้ฉัน
เริ่มซึมซาบเข้าไปทุกคืนวัน
ที่ห่างกันไปนาน... ใจรู้ตัว

ใครหลายคนรู้จัก. . . ความรัก แต่ใช่ว่าจะเข้าใจ
เราเรียนรู้ที่จะรัก . . . แต่ใช่ว่าเราจะเข้าใจความรัก

เป็นความจริงที่ว่า. . .
วันและคืนที่เรียนรู้ผ่านกาลเวลา ทำให้คนสองคนเข้าใจกันมากขึ้น
แต่วันและคืน ที่ผ่านพ้น ก็ทำให้คนสองคนเข้าใจกันน้อยลง
ต่างกับความคาดหวัง และการเรียกร้องระหว่างกัน ที่กลับจะมีสูงขึ้นและสูงขึ้น
บางที. . . เราก็เลือกที่จะทำร้ายกันและกันด้วยความรัก

. . . ถ้าเราตอบหัวใจของเราแท้จริง . . . ความรักก็แท้จริงเช่นกัน
และความรักก็จะอยู่เช่นนั้นเสมอ. . .

เพราะบางที ความสุขที่แท้จริงของ “ความรัก”
คือ. . .การได้รักมากกว่าการถูกรัก
และในทุกๆ การค้นหา ก็ไม่จำเป็นเสมอไปที่จะต้องค้นพบ. . .

ถ้าเรารู้จักที่จะให้เกียรติความรัก. . .
ความรักก็จะให้เกียรติเราเช่นกัน. . .

การรอคอย เป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะ . . . การรอคอยที่ จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอย ใครสักคน ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
ยิ่งรอ  . . . ยิ่งเหมือนเข็มนาฬิกา เดินช้าเท่าตัว
จากเวลาที่นานอยู่แล้ว ก็ดูเหมือนยิ่งนานกว่าเดิม

และการดำเนินชีวิต ระหว่างการรอคอยนั้น
ก็มีตัวแปรมากมาย ที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง
. . . พอๆ กับความอ่อนไหว

แต่ก็เป็นโอกาสดี . . .  ที่จะให้ระยะทาง เป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็มแรง . . . ของความรัก
โดยวัดจากการกระทำ ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทนด้วยเงื่อนไข ของความลำบากแห่งกาลเวลา
และตัดสินว่า . . . การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่ กับการอยู่ห่างกัน

 ต่างคนต่างก็ต้องทำใจให้เข้มแข็ง กับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน
และคอยชักจูง ออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย ที่วันหนึ่ง เราพบว่า . . .
 คนคนหนึ่ง คือ . . .  คนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
ใครสักคน . . . ที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันไม่ใช่เรื่องง่าย
 และคนที่จะฝ่าฝัน กับการบีบคั้นแห่ง การรอคอย  . . .
. . . กลับมาหาเราได้ ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เพราะฉะนั้น ย่อมหมายถึง . . .
ความรู้สึกที่เขามีอยู่ . . . ก็คงไม่ได้ธรรมดา
ที่สามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ  . . .
และเมื่อถึงเวลานั้น  . . . สิ่งที่รอคอย ย่อมเกิดค่ามหาศาล

ชีวิต . . . จึงจำเป็น ต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากว่าเป็นใครสักคน  . . . ที่มีค่าแก่การรอคอย
  . . . แต่หากรอคอยแล้ว มีแต่ทำให้คุณเจ็บ และเจ็บ
ก็สู้อย่ารอ   . . . จะดีกว่า   . . .

แต่ละคนเติบโตมาจากที่แตกต่าง . . .
ยิ่งมาอยู่ใกล้กันมาก . . .
ก็ยิ่งทำให้เห็นความแตกต่างกัน ของ "คน" สอง  "คน"

อาจมีหลายครั้ง  . . . ที่เรารู้สึกขัดใจ
ที่อีกคน ทำอย่างนั้น  . . .  อย่างนี้
หรือ  พูดจาอะไร ที่เราไม่ค่อยพอใจ

แต่ด้วยความรักที่มีอยู่ และหวาดกลัวว่า . . .
หากพูด หรือ ทำอะไรออกไปแล้ว  . . . จะเกิดการกระทบกระทั่ง
หรือทำให้เสียความรู้สึกกันไปเปล่า ๆ
จึงเก็บความอึดอัดใจ ไว้ ดีกว่า

จนเผลอลืมไปว่า . . . ความรู้สึกที่ไม่ได้รับการผ่อนคลายนั้น
จะถูกทับถม สะสมให้สูงขึ้น . . .
เป็นความขุ่นเคือง ในอารมณ์ อยู่เสมอ
และอาจถึงจุดที่ ไม่อาจทนได้ในสักวัน

 การคบหาใครสักคนอย่างจริงจังนั้น
เราต้องไม่ลืมไปว่า . . .
คนๆ นั้น คือคนที่เราต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน . . . ตลอดไป

อย่าให้ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง อดทน ขนาดนั้นเลย
กล้าที่จะพูดในแง่ดี . . .  แง่เสีย
เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้รับรู้ และปรับตัวเข้าหากัน
เพื่อถนอมรักไว้ให้อยู่ด้วยกันนาน  . . . นาน

เพราะไม่มีประโยชน์อะไรเลย...
หากจะเก็บความรู้สึก  เพื่อที่จะรักกันให้มากๆ ในวันนี้
แต่ไม่เคยยอมรับอะไรกันได้ และมีแต่ให้ความรักน้อยลงในวันต่อไป

อย่า . . . ปล่อยให้ความขุ่นเคืองใจเล็กๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่
กับแค่คน สองคน ที่ไม่ได้คุยกัน
กล้าที่จะพูดคุยกัน ให้เข้าใจ
และให้ทุกความคลางแคลงใจ จบลง . . . ที่ตรงนั้นจะดีกว่า จริงไหม?

เหตุผลของเธอคือฉันดีเกินไป
เพียงเท่านี้ใช่ไหมที่จะสะลัดออกไปจากฉัน
บอกกันดีดีก็ได้ถ้าไม่ต้องการกันและกัน
บอกกับฉันเพื่อไม่หวั่นวันที่ต้องช้ำใจ

เพราะว่าฉันไม่เคยหลอกเธอหรือเปล่า
ถึงได้จ้องจะรับเอาหัวใจไปจากฉัน
เอาคืนไปเลยถ้าหากว่าต้องการมัน
เพราะถ้าอยู่กับฉันมันก็คงไม่มีประโยชน์อะไร

อาจเพราะฉันจริงใจเกินไป
เกินกว่าคนที่เคยรักจะรับไหว
อีกเหตุผลที่เธอจะเดินจากไป
คือเธอมีคนใหม่ใช่ไหมเธอ  

ต่อหน้าคนที่รัก . . . หัวใจเราเต้นเร็ว
ต่อหน้าคนที่ชอบ . . . เรารู้สึกมีความสุข

ถ้าเจอหน้าคนที่รัก . . . เราจะหน้าแดง
ถ้าเจอหน้าคนที่ชอบ . . . เราจะยิ้มออก

ต่อหน้าคนที่รัก . . . เราไม่สามารถพูดทุกสิ่งในใจได้
ต่อหน้าคนที่ชอบ . . . เราทำได้

ต่อหน้าคนที่รัก . . . เราจะเขินอาย
ต่อหน้าคนที่ชอบ . . . เราเปิดเผยความเป็นตัวเองได้

เราไม่สามารถสบตา . . . คนที่เรารักตรงๆ ได้
แต่เรายิ้มและสบตา . . . คนที่ชอบตรงๆ ได้

เมื่อคนที่รักร้องไห้ . . . เราจะร้องไห้ไปกับเขา
แต่เมื่อคนที่ชอบร้องไห้ . . . เราจะปลอบเขา 

ความรู้สึกรัก . . . เริ่มต้นจากดวงตา
ความรู้สึกชอบ . . . เริ่มต้นที่หู

ฉะนั้นถ้าเราจะเลิกชอบคนที่ชอบ . . . ก็แค่ปิดหูเท่านั้นพอ
แต่ถ้าพยายามจะปิดตา . . . รักจะกลายเป็นน้ำตา

และเมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง . . .
เราก็จะได้รู้ว่า . . . สิ่งที่เสียไปคือคนที่เรารักมากที่สุด